Het is 5.00 uur op een zaterdagochtend in februari.
Ik word langzaam wakker en moet super nodig plassen.
Naast mij is het bed nog leeg. Ik heb mijn vriend gisteravond naar een feestje gestuurd.
“Het zou nog wel een week of 2 duren!” grapten we alle twee .
Zittend op de toiletbril stuur ik hem een berichtje dat ik hem naast mij mis en ga weer terug in bed liggen.

Maar toen…

Ik moet weer nodig plassen. Shit, ik kan het niet ophouden!
“Plas ik nou in mijn bed?!” Denk ik hardop. “Ik ben toch net naar de wc geweest?”
Ik loop naar de badkamer en voel dat ik nog steeds aan het ‘plassen’ ben.
Ik heb het niet onder controle. MIJN VLIEZEN ZIJN GEBROKEN!

Op de wc vang ik het vruchtwater op in een maatbeker.
Ik zie een heldere vloeistof met witte vlokken. “Mooi!” dacht ik, zo zou het er uit moeten zien.
Ik ruik eraan. Hmmm, het ruikt zoet… best wel lekker eigenlijk…

Ik pak mijn mobiel en bel mijn vriend. Hij neemt niet op!
Hij staat waarschijnlijk nog met zijn hoofd tussen de boxen. Ik besluit hem een appje te sturen dat mijn vliezen zijn gebroken.  Hij kijkt met een scheef oog naar zijn telefoon en beseft dat hij bijna vader wordt. Hij springt meteen op de fiets, is in een klap nuchter en is binnen no-time thuis.
Al 1 nacht niet geslapen…  1-0 achterstand voor hem!

Relaxed sta ik in de badkamer naar mijn bakje met vruchtwater te staren als mijn vriend thuis komt en ik hem de trap op hoor lopen.
Mijn vriend komt binnen,  kijkt mij aan en zegt: “Wat nu..?”
Ik zeg dat we het beste nog even lekker in bed kunnen liggen en onze rust moeten pakken zolang het nog kan. De vliezen zijn gebroken maar ik heb nog geen weeën.
Dit kan nog wel even duren!

We gaan in bed liggen, geven elkaar een dikke zoen en doezelen wat weg.
Niet veel later voel ik iets wat lijkt op hoe een wee zou kunnen voelen… Ja, ik weet het zeker.. Dit is een wee! Na een tijdje voel ik het weer. Niet lang daarna komt ook nummer 3.
Na een aantal merk ik dat de tijd tussen de weeën steeds korter wordt.

Om 9.00 bel ik de verloskundige omdat er inmiddels regelmaat zit in de weeën.
Ik hoor dat Wilma dienst heeft.
Zij is de verloskundige die we alle twee graag bij de bevalling zouden willen hebben! Yeah!
Het geeft mij een fijn en vertrouwd gevoel. Ik ga rustig verder met het opvangen van de weeën.
Het is prima te doen zo. Het voelt een beetje als vervelende ongesteldheidspijn. Het begint nu wat meer te rommelen.

Het is 12 uur, Wilma komt bij me checken hoeveel ontsluiting ik al heb.  Ze meet 1 cm!
Gelukkig hebben de weeën al iets teweeg gebracht. Ik ben erg blij met dit nieuws.
Ik besluit beneden nog wat te gaan eten en vang ondertussen de weeën op. Ik rust op mijn handen en knieën voor de bank.
De weeën worden al snel krachtiger. We verplaatsen ons naar de badkamer en ik ga in ons ligbad liggen zodat ik beter kan ontspannen.
Het is inmiddels 15:00 uur als de weeën flink krachtiger worden. Het zijn tot nu toe enkel rug weeën, dit maakt het lastig om ze op te vangen.

Mijn vriend is op zolder het beval bad aan het vullen met warm water. Gelukkig hadden we alles al klaar gezet en hoefde het nog enkel gevuld te worden!

Even later komt Wilma weer toucheren om te checken hoe de ontsluiting vordert.
Yes!  4 a 5 cm ontsluiting, dat schiet al aardig op!
De volgende weeën vang ik op zittend op de bevalbal (excersice bal).
Ik had verwacht dat ik dit heel fijn zou vinden… Helaas, het was afschuwelijk…
De volgende paar weeën kan ik echt niks mee. Mijn vriend en de verloskundige gaven samen tegendruk op mijn onderrug door hun vuisten er tegen aan te duwen. Tijd om in het beval bad te gaan zitten.

Mijn vriend is vanaf dat moment geen seconde meer van mijn zij geweken. Bevallen doe je echt samen. Ik had hem heel hard nodig. Hij had de taak om bij iedere wee heel hard tegendruk te geven op mijn onderrug. Hij kon voor mij niet hard genoeg duwen…

Tussen de weeën door ontspan ik heerlijk in bad, ik zit helemaal in mijn eigen space wereld.
Ik zie de weeën als golven waar ik op surf.
“Hij komt en gaat, verzetten heeft geen zin, loslaten en meegaan op de golf”, was de mantra die ik continu herhaalde als er een wee aan kwam.
Tussen de weeën door weer ontspannen. Het is een stralende zonnige dag,  ik stel me voor dat ik op het strand ben.

Letterlijk HIGH ON LIFE! Gek genoeg vind ik bevallen helemaal niet raar. Ik heb ik het gevoel dat ik dit al heeeeeel vaak heb gedaan. Een puur OER gevoel. Wat is het vrouwenlichaam mooi!
Ik geniet onwijs van dit gevoel ondanks die pittige rug weeën.

Ik kan dit! Surfen op de golven en ontspannen. “Hij komt en gaat, verzetten heeft geen zin, loslaten en meegaan op de golf” Totale overgave. Contact maken met Samba, mijn kindje.
Wij kunnen dit samen. Vertrouwen dat dit de juiste tijd, plaats en manier is waarop hij op de wereld komt. Het is zijn verjaardag. Het is zijn feestje!

Mijn vriend beleeft de bevalling mee vanaf de rand van het bad. Hij is mijn steun en toeverlaat. Hij laat mij niet meer los. We zijn samen 1… Een 3-eenheid…

Rond half 5 krijg ik het gevoel alsof het niet lang meer gaat duren voordat ik wil gaan persen. De ontsluitingsweeën gaan voor mijn gevoel over in persweeën maar ik weet niet of ik al volledige ontsluiting heb.
Mijn vriend belt de verloskundige en kraamzorg. Ze zijn er over 30 minuten.
Een half uur later meet Wilma 9 cm ontsluiting.

Bij iedere wee roep ik “Komt ie! DUWEN, HARDER!”. Mijn vriend en de verloskundige duwen zo hard in mijn rug dat ze het gevoel hebben dat ze mijn rug breken. Voor mij kan het niet hard genoeg. De ringen van de verloskundige staan in mijn rug maar ik voel er niks van!

De ontsluitingsweeën gaan langzaam over in persdrang. Ik heb het gevoel alsof ik mijn kind uit ging poepen. Ik voel veel druk bij mijn anus. Gelukkig ben je in het water heel flexibel in je beweging en wissel ik makkelijk van houding. Ik hang om de nek van mijn vriend, bezig met persen en adem heftig. Plots hap ik een pluk haar van hem naar binnen. Ik begin te kokhalzen en moet bijna overgeven!
Niet grappig op dat moment, wel achteraf!

Ik heb 72 minuten over het persen gedaan. Samba wil rustig op de wereld komen. Tot 3x toe komt zijn hoofdje naar buiten maar gaat vervolgens ook weer terug naar binnen. Zijn hardslag blijft constant, wat een sterk mannetje!

Wilma, de verloskundige, zegt tegen mij:  “Kijk, je mag hem zo zelf aanpakken.”
Opeens zie ik een hoofdje tussen mijn benen.  Best een gekke gewaarwording kan ik je vertellen!
Ik neem nog even wat rust en met de volgende wee pers ik mee en komt mijn kleine mannetje als een kleine zeemeerman op de wereld in bad.

Ik pak hem zelf aan en onderwater gaan zijn ogen open… Hij kijkt mij strak aan. Wat een magisch moment….Onbeschrijfelijk..
Ik til hem uit het water en leg hem vervolgens vol ongeloof, opluchting en euforie op mijn borst.
Wij hebben dit samen gedaan, welkom op de wereld Samba.

We blijven lekker met elkaar knuffelen en de placenta (de nageboorte) moet nog worden geboren. Wij hebben gekozen voor een lotusgeboorte dus de navelstreng wordt niet afgeknipt en blijft intact totdat deze er vanzelf afvalt.
De placenta wil niet gelijk komen. Na een klein half uurtje wachten zegt Wilma dat ze mij een spuit wil geven die het baren van de placenta in gang zet. Ik wil geen enkele medicatie zolang de situatie niet levensbedreigend is. Wilma weet dit en ze ‘dreigt’ nog een keer. Enkele seconde later is de placenta geboren!

 Bevallen is de meest mooie en meest intense beleving van mijn leven!